A’raf Sûresi 190. Ayet

¹⁹⁰(Allah) onlara Adem’in çocukları olan erkek ve kadınlara sağlıklı bir çocuk verince de, verdikleri sözü unutup, ve sayıları çoğalıp bunlar Hakk’tan yüz çevirince, Yaratıcının kendilerine verdiği nimet olan şeylerde şımarıp Allah’ın bahşettiği çocuğu ilâhlığında, otoritesinde, mülkünde, tasarruflarında, Allah’a şükretmeleri gerekirken, onlar kalkıp putları, bu çocuğun dünyaya gelmesinde başka güçlerin de pay sahibi olduğunu, dolayısıyla onlara da mutlak itaat edilmesi gerektiğini söyleyerek, O’na ortak koşmaya başladılar. İlâh edindikleri putların kulu olduğunu ifade eden Abdullât, Abduluzzâ gibi uydurdukları kelimeleri, çocuklarına isim olarak verdiler. Yani Ademoğulları, çocuklarının ve aile efradının rahatı ve çıkarı uğruna helâl-haram ölçülerini ve cihad -Hakk yolunda mücadele- hükümlerini hiçe saydılar. Oysa Allah onların ortak koştuklarından müşrikçe yaklaşımlarının ürünü olan ve içinde eksiklik, noksanlık, acizlik barındıran bütün sıfatların üzerinde ve ötesindedir, yücedir. Onlar çocuklara sahip olunca yoldan saptılar. Kendilerine verdiğimiz çocuklar için biz doğurduk, biz yarattık demeye başladılar. Kendilerini yaratıcı yerine koyarak Allah’a ortak koştular. Doğurdukları çocuklara ilahlık payesi verdiler. Çocuklarını yasa koymada Allah’a ortak koştular. Allah onların ortak koşmalarından uzaktır. Allah yaratmada, yasa koymada, kimseyi kendine ortak etmez. Her yaratılan varlığın yaratıcısı Allah’tır. İnkâr edenlerin cahilce sözlerinin bir anlamı yoktur. (Bu ayetler, duası kabul olsa bile nankörlük ederek şirke giren her bir insanın durumunu anlatır. Âyette geçen şirk olayı Âdem ile Havva’dan değil, onların çocukları olan insanlıktan meydana gelmiştir. Mesela Kureyş müşrikleri putlara nisbet ederek çocuklarına «Menat’ın kulu, Uzzâ’nın kulu» şeklinde isim verirlerdi. İşte bu durum hatırlatılmakta ve oğulların işlediği suçtan ötürü babalarının itab edilmesi şeklinde tecelli etmektedir. Nitekim, çoğul olarak gelmiş olan «yuşrikûn» kelimesi de buna delâlet eder.)