A’raf Sûresi 93. Ayet

⁹³Şu’ayb da onlardan yüz çevirip arkalarından bakıp şöyle dedi: “Ey isyankâr kavmim! Ne olurdu, sözümü dinleyip zulmünüzden vazgeçseydiniz! Oysa Ben size Rabbimin bildirdiklerini ulaştırdım ve bu korkunç âkıbetten kurtarmak için size öğüt verdim ve uyardım. Artık sizin gibi hakkı ve hakikati inkar eden, böylesine azgın sizin gibi nankör inkarcılar topluluğuna nasıl üzülürüm? Nasıl yas tutup kederlenirim. Çünkü herkesin hak ettiği akıbete uğraması gerekir. Yani evvel emirde Şuayb (a.s) kavminin helâkinden bir hüzün duydu. Fakat onların teessüfe lâyık olmadıklarını ve küfürleriyle azabı hak ettiklerini düşünerek onlardan bütün alâkasını kesti. Hâsılı “oh olsun!” demedi fakat “vah!” demenin de caiz olmayacağını mülâhaza etti ve “artık kâfir bir kavme nasıl acırım?” diyerek onlardan tamamen sarf-ı nazar eyledi. (Bu âyetten, helâk edilen kâfir toplumlara acımanın yasak olduğu anlaşılmaktadır. Hümanistlik adına, bu kâfirlere acıma hastalığı, Müslümanların Müslümanlara acımasını bile unutturup, Filistin’deki Müslümanlar yerine İsrâil’deki Yahudilere acıma şaşkınlığına kadar düşürmüştür.) (Buradaki “nankörlük”, içerisinde ısrarlı inkârı barındıran bir nankörlüktür. Bu ifade, kavmi topluca helâk olan bir rasulün iç dünyasını ele vermesi açısından hayli anlamlıdır.)