A’raf Sûresi 56. Ayet

⁵⁶Ey insanlar! Yeryüzünde ve ülkenizde: Allah’ın gönderdiği hükümler uygulanarak Düzene (Hakka dayalı bir nizama ve intizama) sokulmasından, Islah edildikten, din ve dünya işleri, sosyal ilişkiler düzeltildikten, yeniden düzene konduktan, geliştirildikten, barış sağlandıktan , putperestliğe son veren hükümlerimizin inmesinden sonra Risâlet ile yer yüzünün ıslah olunmasından sonra yeryüzünde Allah’ın belirlediği sınırları çiğneyip de yeryüzünde adaleti ve huzuru ortadan kaldırıp bozgunculuk yapmayın. Halkı Allah yolundan alıkoymaya çalışmayın. Allah’ın yasalarına uyarak yaşıyorken bozgunculuk yaparak küfre geri dönmeyin! İnsanları Kur’an ilkelerinden uzaklaştırıp inkâr ve zulüm bataklığına sürüklemeyin! fesat çıkarmayın. Adil bir düzeni bırakıp bâtıl sistemlerin peşine takılmayın. Allah’a verdiğiniz sözleri tutun! Eğer bilerek veya bilmeyerek bir hata yaptıysanız; O’na Derin bir ürperti, iştiyak korku ve ümit ile Allah’a kulluk, ibadet ve yalvararak dua edin. Allah’ın sevgisini kaybetmekten korkarak Allah’a yönelin! Af etmesi için dilekte bulunun! Korku anında ümitsizliğe, ümit anında gaflete kapılmayın ve dâimâ iyi insan olma yolunda gayret gösterin! Rabbinize ortak koşmaktan vazgeçin Muhakkak ki Allah’ın bereket ve rahmeti davetine uyup da iyilik edenlere dinin, ahlâkın ve kamu vicdanının emirlerini, devamlı davranışlarına, ilişkilerine, görevlerine, hayatlarına yansıtan, samimiyetle ibadet eden, aktif olarak iyiliğe, iyi uygulamaya, iyileştirmeye örnek olan, işlerinde mükemmellik, dürüstlük ve başarı için dikkat harcayan, hayırlı icraatlar, kalıcı hizmetler yapan müslüman idarecilere, askerî erkâna ve müslümanlara pek yakındır. Muhakkak ki yaptıkları hatalardan dolayı özür dileyenlere, yaptıkları hataları bir daha yapmayanlara, iyilik edenlere Allah’ın af kapıları açıktır. (“Muhsin” İyi kimse, iyi işler yapan, iyi davranmayı ilke edinen, iyilikte bulunan, lütuf ve ihsan eden, erdemli, güzel ahlak sahibi olan ki)mse demektir. Ali İmran suresi 3/134. Ayetinde Muhsinler şöyle tarif edilmektedir: Bollukta ve darlıkta (Allah için) harcarlar, (kızdıklarında) öfkelerine hâkim olurlar ve kendilerine karşı kusurlu davranan insanları bağışlarlar.) (Duâ: Küçüğün büyükten, âcizin güçlüden, ihtiyaç ve arzusunu sözle, davranışla ve hal diliyle talep ve ricâsı demektir. Duâ’nın ihlâs ve ciddiyet içerisinde, çalım satmadan, saygısızlık etmeden, bağırıp çağırmadan, gösteriş yapmadan ve şikâyet etmeden sadece Allah’a, gönülden ve yalvararak yapılması gerekir. Allah, duâları ancak bu şartlarla kabul eder. Duâda lâyık olmayan ve günâh olan şeyleri talep etmek duâya tecavüz ve onu kötüye kullanmaktır.)