Şuarâ Sûresi - Mustafa Çevik Meali (Ayetler Konu Bütünlüğü İçinde)

Ta. Sin. Mim. Bunlar sizin dilinizi oluşturan seslerin harfleridir. Kur’an ile sizlere konuşup, anlaştığınız, yazıştığınız dilinizin seslerinden oluşan sözlerle gerçekler açıkça bildirilmektedir.

Ey Peygamber! Onlar iman etmiyorlar diye, sen üzüntüden neredeyse kendini helak edeceksin. Şayet Biz dileseydik, onlara gökten öyle müthiş bir mucize indirirdik ki hemen hepsi o zaman boyun eğip, teslim olurlardı.

Hakikati inkâra kendilerini şartlandırmış olanlara ne zaman Rahman’ın katından uyarıcı bir peygamber ve kitap gelse, hemen onu inkâr ederler. Nitekim Kur’an’ı da yalanlayıp, alaya alıp yüz çevirmekteler. Alay edip yüz çevirdikleri davetin, gerçeğin ta kendisi olduğu onlara yakında gösterilecek.

Bunlar şu yeryüzüne dikkatle bakıp orada ilim ve kudretimizle her canlıdan çift çift yaratıp da, insanların faydasına sunduklarımız üzerinde hiç düşünmezler mi? Şüphesiz aklını işletenler için, bunlardan çıkarılacak dersler vardır fakat insanların çoğu yine de gerçeklere karşı gözlerini kapatırlar. Senin Rabbin gerçeği görmek, bilmek isteyenlere karşı çok merhametli ve şefkatlidir.

Rabbin vaktiyle Musa’ya şöyle seslenmişti: “Ey Musa! Şu zalimler topluluğu Firavun’un kavmine git ve yaratılış sebepleri olan Allah merkezli bir hayatı yaşamaya davet edip, sorumluluklarını hatırlat.”

Bunun üzerine de Musa, “Ey Rabbim! Onların benim söyleyeceklerime inanmayacaklarından korkarım, bundan dolayı da dilim dolaşır, göğsüm daralır, bu yüzden kardeşim Harun’u da bana yardımcı, elçi olarak görevlendir. Ayrıca ben vaktiyle onlardan birini de öldürmüştüm, bundan dolayı ellerinde bana karşı kullanacakları bir delilleri de var, bu sebeple beni öldürmelerinden de korkuyorum.” dedi.

Allah Musa’ya, “Korkmana gerek yok, asla öyle olmayacak, Ben sizinleyim, sizi görüp gözeteceğim. Şimdi ikiniz birlikte Firavun’a gidin ve ona deyin ki: ‘Biz âlemlerin Rabbinin elçileriyiz, seni O’nun âyetleri ile insanların yaratılış sebebi olan nizam ve ahlak ile yaşamaya davet ediyoruz. Şayet kabul etmez isen İsrailoğullarının bizimle buradan ayrılmalarına izin ver.’” dedi.

Musa bunları söyleyince Firavun da, “Biz seni küçük bir bebekken aramıza alıp büyütüp, yetiştirmedik mi? Ömrünün pek çok yılını bizim içimizde geçirdin, ama buna rağmen nankörlük ettin ve yapmaman gerekeni de yapıp birini öldürdün.” dedi.

Musa da Firavun’a, “Evet ben sizden biri olan o adamın ölümüne sebep oldum. Fakat o zaman şaşkınlardan, cahillerden biriydim, sizden korkup buralardan da kaçtım, sonra Rabbim bana doğru düşünme, doğru karar verme ve doğru yapma yolunu öğretti ve beni elçileri arasına kattı. Bugün benim başıma kaktığın iyilik ise İsrailoğullarını köleleştirmenin bir sonucuydu.” dedi.

Firavun bu defa da Musa’ya, “Ben Rab olarak burada dururken, şu âlemlerin Rabbi de kim oluyormuş ey Musa?” diye sordu. Musa ona, “Eğer sen gerçekten doğru olanı öğrenmek ve O’na yürekten inanıp, O’na göre de yaşamak istiyorsan söyleyeyim! O; göklerin, yerin ve ikisi arasında olanların hepsinin Rabbi (sahibi) olandır.” dedi. Bunun üzerine Firavun etrafındakilere dönüp, “Duydunuz mu bu ne diyor?” dedi.

Musa sözlerine devamla, “O sizin de, sizden önceki atalarınızın da Rabbidir.” deyince Firavun orada bulunanlara, “Allah tarafından peygamber olarak gönderildiğini söyleyen bu Musa aklını kaçırmış, ne söylediğini bilmiyor.” dedi. Musa da ona, “O doğunun, batının ve bu ikisi arasında ne varsa hepsinin, her yerin Rabbidir, aklını kullanan her insan da bunun gerçek olduğunu görüp anlayabilir.” dedi.

Bunları duydukça daha çok hiddetlenen Firavun Musa’ya dönüp, “Benden başkasını Rab ve ilah olarak kabul etmekte ısrar edersen, andolsun seni zindana atar, orada çürütürüm.” diyerek tehditler savurmaya başladı.

Musa bu defa Firavun’a, “Peki, ben sana peygamber olduğumu, Allah’ın bana lütfettiği mucizelerle ortaya koyarsam, o zaman da mı kabul etmeyeceksin?” diye sordu. Firavun da ona: “Haydi söylediklerin doğru ise göster bakalım şu mucize delillerini.” dedi. Bunun üzerine de Musa asasını yere bıraktı ve asa birdenbire koca bir yılan oluverdi. Ardından da elini koynuna sokup çıkarınca, eli bakanların gözünü kamaştıran bir ışık kaynağına dönüşüverdi.

Bunları gören Firavun şaşkınlık içinde çevresindekilere, “Bu gerçekten çok usta bir sihirbaz olmuş, sihrin büyüsüyle bizi ve toplumu etkileyip, nizamımızı ortadan kaldırıp, bizleri yurdumuzdan çıkarmanın peşinde, buna karşı nasıl bir tedbir almalıyız?” diye sordu.

Firavun’un kurmayları olan ileri gelenler de Firavun’a, “Sen Musa ve kardeşi Harun’u bir süre burada tutup insanlarla temastan alıkoy. Bu arada bütün şehirlerine adam gönderip hüner sahibi sihirbazları buraya getir.” diyerek onu yönlendirdiler.

Nihayet ülkeden toplanan sihirbazlar, Musa ile kararlaştırılan günde ve saatte, halkın da toplandığı meydanda karşı karşıya geldiler.

Firavun ve adamları bir yandan kendi aralarında, “Şu sihirbazlar Musa’ya üstün gelip, onun sihirbaz olduğunu ortaya çıkarsınlar da, böylece halk onun peygamber değil, aslında kendilerini aldatan biri olduğunu görüp peşine düşmesinler. Böylece biz de ondan kurtulmuş oluruz.” diye konuşup duruyorlardı.

Şehirlerden toplanan sihirbazlar ise Firavun’un önüne gelerek, “Musa’yı alt ettiğimiz takdirde bize ne mükâfat vereceksin?” diye sordular. Firavun da onlara: “Galip gelmeniz halinde sizleri yanımda yüksek mevkilere getireceğim.” diye vaatte bulundu.

Nihayet Musa meydana gelen sihirbazlara, “Haydi hünerlerinizi ortaya koyun bakalım.” dedi. Sihirbazlar da ellerindeki ipleri ve asalarını yere bırakırken bir yandan da kendi aralarında, “Bizler galip gelip Firavun’un izzet ve şerefini daha da güçlendirip yücelteceğiz.” diye konuşuyorlardı.

Onların ardından da Musa asasını yere bıraktı, kocaman bir yılana dönüşen Musa’nın asası sihirbazların göz boyadıkları sihirbazlık malzemelerinin hepsini yutuverdi. Bunu gören sihirbazlar secdeye kapanarak, “Musa ile Harun’un ve âlemlerin Rabbinin bizim de Rabbimiz olduğuna iman eder, O’na secde ederiz.” dediler.

Gördükleri karşısında Firavun sihirbazlara seslenerek, “Ben size izin vermeden nasıl oluyor da ona inanıyorsunuz, demek ki size sihirbazlığı öğreten ustanız o ve siz onunla birlikte bana tuzak kurdunuz öyle mi? Size nasıl bir ceza vereceğimi göreceksiniz, ellerinizi ayaklarınızı çaprazlama kestirip, sonra da sizi astıracağım.” dedi.

Allah’ın Rabliği ve ilahlığına iman eden sihirbazlar da Firavun’a şöyle dediler: “Senin tehditlerin bizi imanımızdan asla döndüremez, hepimiz nasıl olsa er ya da geç Rabbimize döneceğiz. Bizler bugün burada Rabbimize iman edenlerin ilkiyiz, bundan dolayı da Rabbimizin, şimdiye kadar olan günahlarımızı bağışlamasını umarız.”

Sonra Biz de Musa’ya, “Kullarımı alıp, geceleyin yola çıkar, ama şunu da bil ki, Firavun ve adamları tarafından takip edileceksiniz.” diye vahyettik.

Firavun da bu arada şehirlere haberciler göndererek İsrailoğullarının soysuz, sefil, aşağılık ve nankör bir topluluk olduğunu ve ülkede karışıklık çıkarmaya çalıştıklarını o yüzden onlara karşı dikkatli ve hazırlıklı olunması gerektiğini halkına ilan ettirirken bir yandan da Mısır halkının soylu, üstün, güçlü ve asil bir halk olduğunu söyleyerek, İsrailoğullarından gelebilecek tehlikelere karşı birlik ve beraberlik içinde olmaya çağırıyordu.

İşte bu kibirleri ve Allah’ın daveti hayat nizamına karşı takındıkları müşrik ve kâfirce tavırlarından dolayı, onları sahip olduklarını zannettikleri has bahçelerinden, pınar başlarından, mallarından, mülklerinden ve makamlarından çekip çıkarıp, mahrum ettik. Ardından da İsrailoğullarına Firavun’un kavminin sahip olduklarından daha fazlasını bahşettik.

Nihayet İsrailoğullarının Mısır’dan ayrılmak için gece yola çıktığını öğrenen Firavun, adamları ile birlikte, gün doğarken onların peşine düştü, Musa ve onunla birlikte olanlara denizin kıyısında yaklaşınca, Musa’nın yanında bulunanlar, “Eyvah yakalandık.” dediler. Musa da onlara, “Korkmayın, Rabbim benimle, O elbette bir çıkış yolu gösterecektir.” dedi.

Bunun üzerine Musa’ya, “Asanı denize vur.” diye vahyettik. Musa asasını vurunca deniz ortasından ikiye ayrıldı ve her iki yanı büyük iki dağ gibi su kütlesi oldu. Musa ve adamları denizin ortasında açılan yoldan karşıya geçtiler, arkalarından onları yakalamak üzere Firavun ve adamları aynı yola girince de onları sulara gömdük.

Elbette Musa’nın bu kıssasından alınacak ibretlik dersler vardır, fakat insanların çoğu yine de ders çıkarmamakta direniyorlar.

Gerçek şu ki, Rabbinin gücü, ilmi sınırsızdır ve O mü’minlere karşı çok şefkatli ve merhametlidir.

Ey Peygamber! Sen onlara İbrahim’in başından geçenleri de anlat. Hani o babasına ve kavmine, “Sizler neye, kimlere ve niçin kulluk ediyorsunuz?” diye sordu. Onlar da, “Bizler bugünkü hayat tarzımızı borçlu olduğumuz putlarımıza tapar, onlara kulluk ederiz ve hep onlara bağlı kalacağız.” dediler. İbrahim de onlara, “Peki sorunlarınızın çözümü için yalvarıp yakarıp da onları yardıma çağırdığınızda, size bir faydaları dokunuyor mu ya da size gelebilecek zararları önleyebiliyorlar mı?” dedi. Onlar da, “Hayır ama biz atalarımızdan böyle gördük, onlar da bu nizamı kuranları kutsayıp ilah edinip, putlaştırıp onlara tapıyor, kulluk ediyorlardı.” dediler.

İbrahim onlara, “Peki de bu kendilerine kulluk edip, tapındıklarınızla ilgili siz de atalarınız da hiç düşünmediniz mi? Şimdi ben size açıkça söylüyorum ki bu taptıklarınız aslında sizin ve benim için birer düşmandır. Ben yalnızca âlemlerin Rabbini ilah edinip yalnız O’na kulluk ederim. Çünkü beni yaratan ve bana doğru yolu gösteren, açlık ve susuzluğumu giderecek nimetleri yaratan, hastalandığımda şifa verecek olan, beni öldürecek, sonra da tekrar diriltecek olan, Hesap Günü günahlarımı bağışlamasını umduğum O’dur.”

Ve İbrahim şöyle dua etmeye başladı: “Rabbim, bana doğru ile yanlışı birbirinden ayırt edebilme yeteneği, doğru hükmedebilme gücü bahşet ve beni faziletli, erdemli, hayırlı kulların arasına kat, doğruluk timsali olarak anılan kullarından eyle. Cennetinin nimetlerine kavuşanlar arasına beni de kat ve babamı da affeyle, çünkü o yolunu şaşırmış biridir. Rabbim beni Hesap Günü mahcup etme.”

Hesap Günü hiç kimseye malın, mülkün ve evladın bir yararı olmayacak. O Gün yalnızca, salih amelleri ile ve günahtan arınmış selim bir kalple Allah’ın huzuruna çıkanlar O’nun rızasına nail olup ödüllendirilecekler.

Cennet O Gün, Allah’a karşı sorumluluklarını yerine getirenlere yakınlaştırılacak. Cehennem de Allah’a karşı sorumluluklarını umursamayıp sırt dönenlere yakınlaştırılıp karşılarına çıkarılacak.

Cehennemi hak edenlere, “O peşine düşüp, kullukta kusur etmediğiniz ilahlarınız şimdi nerede? Bakalım onların kendilerine ya da size yardıma güçleri yetecek mi?” denilecek.

Sonunda hem onlar hem de bilinçsizce onların peşlerinden gidenler, hep birlikte iblisin avanesi olarak cehennem ateşine atılacaklar. Ve orada birbirlerini suçlayarak, “Vallahi biz dünyada iken, büsbütün sapıklık içinde yaşamışız, sizin gibi yaratılmışların uydurduğu hayat nizamlarına uyup, sizi âlemlerin Rabbi ile bir tutmuştuk, dolayısı ile bizi siz saptırdınız, şirki, küfrü hayat nizamı halinde bize kabullendirdiniz. Fakat bugün ne bize arka çıkabiliyor, ne de dostluk gösterebiliyorsunuz. Keşke dünya hayatına tekrar dönme imkânımız olsa da, biz de Allah adına, peygamber ve kitaplarla yapılan davete iman edip teslim olanlardan olabilsek.” diyerek pişmanlık içinde kıvranacaklar.

Elbette aklını işletip de düşünenler için bu kıssadan alınacak dersler vardır. Unutmayın ki sizin Rabbinizin gücü ve rahmeti sonsuzdur.

Geçmişte Nûh’un kavmi de, peygamberleri Nûh’a inanmayıp, onu yalancılıkla suçlamıştı. Hâlbuki soydaşları Nûh onları Allah’a karşı sorumlu davranmaya çağırmış ve “Ben size Rabbiniz Allah tarafından gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana uyun. Bunun için sizden bir ücret de istemiyorum. Benim mükâfatım âlemlerin Rabbi olan Allah’a aittir. Haydi, artık Allah’ın verdiği bunca nimetleri düşünüp de O’nun önerdiği doğru yolda yürümek için beni takip edin.” demişti.

Nûh’tan bunları işiten müşrik kavmi ona, “Ne yani, toplumun en alt kesiminden olanların sana uyduklarını göre göre bizim de mi sana uymamızı bekliyorsun?” dediler.

Nûh onlara şöyle dedi: “Bana uyanların geçmişte neyi, ne niyetle yaptıklarını bilemem, hangi sınıftan olduklarının, imkânlarının azlığının, çokluğunun, bana gelmeden önceki toplumsal durumlarının hiçbir önemi yok. Onlar hakkında yargıda bulunmak size de, bana da düşmez, kulları hakkında yargıda bulunmak yalnızca Rabbime aittir. Keşke sizler de bunu anlayıp, böyle düşünebilseydiniz. Şunu da iyi bilin ki, ben Allah’a iman edip imanının gerektirdiği gibi yaşamak isteyenleri yanımdan uzaklaştıracak değilim. Ben yalnızca sizleri Allah adına, O’nun daveti olan nizam ile ahlaka çağıran bir peygamberim.”

Nûh’un bu sözleri üzerine kavmi de ona “Ey Nûh! Bu tutumundan vazgeçmezsen, kesinlikle çok ağır hakaretlerimize uğrayacak ve taşa tutulacaksın.” dediler.

Bunun üzerine Nûh da Rabbine şöyle dua etti: “Rabbim kavmim bana inanmamakta inatla direniyor, artık onlarla benim aramda hükmünü ver, beni ve benimle beraber iman eden mü’minleri selamete erdir.”

Sonunda Biz de Nûh’u ve onunla birlikte iman etmiş olan mü’minleri yanlarına aldıkları yükleri ile gemiye bindirip kurtardık, geride kalanları da suda boğduk.

Hiç şüphesiz Nûh’un kıssasında da aklını kullananlar için çıkarılacak dersler vardır. Gerçek şu ki, Rabbinizin gücü ve mü’minlere olan merhameti sonsuzdur.

Âd kavmi de kendilerine gelen soydaşları Peygamber Hûd’u yalanlamıştı.

Hûd da onlara şöyle demişti: “Sizi yaratan ve bunca nimetlerle donatan Allah’a karşı sorumluluk duyup da, sizi niçin yaratmış olduğunu düşünmeniz gerekmez mi? Ben, size Allah’ın gönderdiği güvenilir bir elçiyim, sizi yaratılış sebebiniz olan sınırlarını Allah’ın belirlediği bir hayatı yaşamaya çağırıyorum. O yüzden beni izleyin ki doğru yolu bulabilesiniz. Bu davet karşılığında sizden hiçbir ücret talep etmiyorum, benim ecrimin takdiri Rabbime aittir.”

Hûd sözlerine devamla, “Ey kavmim! Siz her yüksek tepeye anıtlar dikmeyi, binalar yapmayı marifet mi sayıyorsunuz? Yoksa bu yaptığınız malikânelerinizde ebedî olarak yaşayabileceğinizi mi sanıyorsunuz? Elinize fırsat geçtikçe de hak hukuk tanımadan zorbalık yapmaya devam mı edeceksiniz? Haydi, artık aklınızı başınıza alıp, Allah’a karşı sorumlu davranıp, bu hayat tarzınızı terk edin ve O’na karşı saygılı davranmaya başlayın. Size aklınıza gelebilecek her türlü nimeti veren, sürü sürü hayvanlar, bağlar, bahçeler, evlatlar, pınarlar, ırmaklar bahşeden Rabbinizin davetine yönelin. Bundan yüz çevirip de, şirk ve küfür nizamı ile ahlakınıza bağlı yaşamakta ısrar ederseniz, bir gün korkunç bir azapla cezalandırılacağınızdan endişe ederim.”

Hûd Peygamber’in bu uyarılarına karşılık kavmi de ona “Ey Hûd! Sen bize öğüt versen de, vermesen de fark etmez, biz sana ve davetine uyacak değiliz. Senin söylediklerin eskilerin uydurduklarından başka bir şey değildir. Biz atalarımızdan bize kalan bu hayat nizamından vazgeçmeyiz. Bu sebeple azaba uğratılacağımıza da inanmıyoruz.” dedi.

Kavmi Hûd’u işte böyle yalanladı ve umursamayıp ondan yüz çevirdi. Bunun üzerine Biz de onları azabımızla helak ettik. Hûd’un kıssasında ibretler vardır fakat yine de insanların çoğu gerçeği kabullenmek ve ibret almak istemiyorlar.

Şüphesiz Rabbinizin gücü her şeye yeter. O, mü’minlere karşı çok merhametlidir.

Semûd toplumu da kendilerine gönderilen soydaşları Salih Peygamber’i yalancılıkla suçlayıp, Allah adına yaptığı daveti kabullenmedi. Salih de onları yalnızca Allah’ı Rab ve ilah edinmeye ve böylece doğru olanı yaşamaya çağırmıştı.

Salih onlara, “Ey kavmim! Ben Allah tarafından gönderilmiş güvenilir bir elçiyim, sizleri O’na karşı sorumlu ve duyarlı olmaya çağırıyorum. Bu çağrıma kulak verip bana uyun ki, doğru yola yönelesiniz. Davetime karşı sizden hiçbir ücret talep etmiyorum. Benim ecrimi verecek olan âlemlerin Rabbi Allah’tır.” dedi.

Salih sonra da sözlerine şöyle devam etti: “Allah’ın yaratıp lütfettiği bağlar, bahçeler, pınarlar, salkım salkım hurmalıklar, ekinler arasında ve dağlarda kayaları yontarak yaptığınız malikânelerinizde şımarıklık içinde yaşayıp da, Allah’ın nankörlüğünüzün cezasını vermeyeceğini mi sanıyorsunuz? Ey kavmim! Bir an önce bu nankörlük, şımarıklık ve azgınlıktan vazgeçip, Allah’a karşı sorumlu davranmak üzere beni izleyin. Allah’ın belirlediği sınırları tanımayıp başkaldıran önderlerinizin peşinden gitmeyin. Böyleleri yeryüzünde fesat çıkarmaktan başka bir şey yapmazlar.”

Salih’in bu uyarı ve öğütlerinin ardından kavmi de ona, “Ey Salih! Seni galiba birileri büyülemiş, o yüzden de peygamberlik iddiasında bulunuyorsun. Senin bizden hiçbir farkın yok, sen de bizim gibi bir insansın. Şayet söylediklerin gerçekten doğruysa ve sen peygambersen o zaman bize peygamberliğinin bir delili olarak mucize göster.” dediler. Salih de onlara: “İstediğiniz mucize işte şu dişi devedir, hayvanlarınızın sulandığı yerden su içme hakkı bir gün bu deveye, bir gün de sizin hayvanlarınıza ait olsun ve sakın ola bu deveye bir zarar vermeye kalkmayın, o takdirde müthiş bir azaba çarptırılırsınız.” dedi. Bu uyarıya rağmen o müşrik ve kâfirler, deveyi hunharca katlettiler, ardından Salih’in uyarıp haberini verdiği azap, onları kıskıvrak yakaladı, yaptıklarına çok pişman oldular, fakat artık çoktan iş işten geçmişti. Salih’in kavminin bu yaşadıklarından alınacak ibretlik dersler vardır. Fakat buna rağmen insanların çoğu uyarılardan yüz çevirirler.

Rabbinizin gücü her şeye yeter. O, mü’minlere karşı çok merhametli ve şefkatlidir.

Lût’un içinde yaşadığı kavim de Lût’un peygamberliğini kabul etmeyip, onu yalancılıkla suçlamışlardı. Lût onlara şöyle seslenmişti: “Ey kavmim! Yaratılışınızın amacına uygun bir hayatı, nasıl yaşamanız gerektiğini size bildirmek üzere Allah, güvenilir bir elçisi olarak beni görevlendirdi. Sizler de Allah’a karşı sorumluluklarınızın olduğunu düşünün ve yerine getirmek üzere beni izleyin. Ben davet karşılığında, sizlerden herhangi bir ücret istemiyorum, benim ecrimi takdir edecek olan Rabbimdir. Sizler nasıl oluyor da Allah’ın birbiriniz için yarattığı kadınlarınızı bırakıp da, erkeklerle ilişkiye girebiliyorsunuz? Doğrusu siz sınır tanımayan sapkın bir toplumsunuz.”

Lût’un bu sözlerine karşı sapık kavmi de ona şöyle dedi: “Ey Lût! Bize ahlak dersi vermeye kalkarsan, seni bu memleketten sürüp çıkarırız.”

Lût da dönüp onlara dedi ki: “Sizin bu yaptıklarınızdan tiksiniyor ve sizi nefretle kınıyorum.” Sonra da Allah’a dua ederek, “Rabbim beni ve ailemi bunların yaptıkları iğrençliklerden koru, kurtar.” dedi.

Biz de Lût’u ve ailesini kurtardık, geride kalmayı tercih eden yaşlı karısı da içlerinde olmak üzere o müşrik, kâfir, sapık kavmin üzerine yağmur gibi taş yağdırıp hepsini kırıp geçirdik ve uyarıldıkları halde doğru yolu seçmeyenlerin başına gelen felaket, işte böyle korkunç oldu.

Şüphesiz bu kavmin kıssasında da aklını kullanıp düşünenler için alınması gereken dersler vardır.

Şüphesiz senin Rabbinin gücü her şeye yeter. O, mü’minlere karşı çok şefkatlidir.

Vaktiyle Eyke Halkı da kendilerine gönderilen Şuayb’ın peygamberliğini kabul etmeyip, davetine inanmadı.

Şuayb da onlara, “Sizi yüce bir amaç için yaratan Allah’a karşı sorumluluklarınızın olduğunu hiç merak etmez misiniz? İşte ben sorumluluklarınızı size bildirmek için Allah’ın görevlendirdiği bir elçiyim, Allah’a karşı gelmekten sakınabilmeniz için bana inanıp, güvenin ve uyun. Ben sizleri yaratılış sebebinize uygun olan hayat nizamı ve ahlakı ile yaşamaya davet ederken, sizden bir karşılık da beklemiyorum. Benim karşılığımı takdir edecek olan âlemlerin Rabbi olan Allah’tır.

Allah’ın davet ettiği ahlak ile ahlaklanın; ölçüyü, tartıyı tam tutun; eksik ölçerek insanların haklarını gasbetmeyin. Tarttığınız teraziler doğru tartsın, insanları hak ettikleri şeylerden mahrum bırakmayın, yeryüzünde bozgunculuk çıkarıp, yozlaşmaya ve ahlaki çürümüşlüğe sebep olmayın. Allah’ın koyduğu sınırları çiğnemeyin. Sizleri de, sizden öncekileri de yaratan Allah’tan başka gerçek Rabbiniz ve ilahınızın olmadığını unutmayın ve O’na karşı sorumluluklarınızın bilincinde olun.” dedi.

Şuayb’ın bu uyarılarına rağmen Eykeliler ona, “Anlaşılan birileri seni büyülemiş, kafanı karıştırmış, sen de sadece bizim gibi bir insansın, peygamber olduğunu da nereden çıkarıyorsun? Biz senin söylediklerine inanmıyoruz fakat sen ille de peygamberlik iddiasındaysan ve söylediklerin doğru ise, o zaman gökten başımıza bir parça düşür de görelim.” dediler.

Şuayb da onlara, “Rabbim bütün söylediklerinizi ve yaptıklarınızı bilmektedir, sizleri nasıl cezalandıracağını en iyi kendisi bilir.” dedi.

Eykelileri, peygamberlerini yalanlayıp yaptığı çağrıya sırtlarını dönmeleri sebebi ile üzerlerini kara bulutların kapladığı bir gün, korkunç bir azapla cezalandırdık.

Şüphesiz Şuayb Peygamber’in kıssasında da düşünenler için alınacak dersler vardır. Fakat insanların çoğu ders almaktan kaçarlar.

Senin Rabbinin gücü her şeye yeter. O üstün olandır, mü’minleri esirgeyen, bağışlayandır.

Ey Peygamber! Şüphesiz bu Kur’an, âlemlerin Rabbi ve ilahı olan Allah tarafından insanları uyarasın diye, apaçık konuşup anlaştığınız dilinizin sesleri olan sözlerle, Ruhü’l-Kudüs (Cebrâil) aracılığıyla vahyedilip senin kalbine yerleştirilmiştir.

Bu Kur’an, önceki peygamberler ve onların kavimlerine gönderilen ilâhi kitaplardaki vahiyleri de içermektedir. İsrailoğullarının âlim olanlarının bu gerçeği biliyor olmaları onlar için bir delil sayılmaz mı? Bu âyetler onların tahrif ettikleri kitaplarda da vardı.

Şayet Biz bu Kur’an’ı Arap olmayan ve Arapça da bilmeyen birine indirseydik, bu kişi de onlara bunu okumaya kalksaydı, bu defa bu müşrik ve kâfirler, “Bunun dilini anlamıyoruz.” diyerek inanmayacaklardı.

Bizim davetimizi kabul etmemekte inatla direnenlerin kalplerinde âyetlerimizin yankı bulması mümkün değildir. Onlar o can yakıcı azapla karşılaşıncaya kadar, Kur’an’a inanmazlar. Sonunda o can yakıcı azap onları ansızın yakalayacak, o zaman da, “Keşke şimdi bize birazcık zaman tanınsa, bir fırsat daha verilse de, davet edildiğimiz hayat nizamına sarılsak.” diyecekler. Hâlbuki onlar peygamberlerine: “Bize bahsettiğin o azap ne zaman gelecek?” demiyorlar mıydı?

Dünya hayatlarında yıllarca bahşettiğimiz ömrün ve yararlandırdığımız nimetlerin niçin verildiğini düşünüp, kıymetini bilmediler, Allah’ın daveti hayat nizamına uymaları için yapılan çağrılara kulaklarını tıkadılar. İşte bu yüzden de azapla karşılaştıklarında kaçırdıkları fırsatların onlara hiçbir yararı olmadı.

Biz hiçbir beldenin halkını, yaratılış sebepleri olan hayat nizamına davet eden peygamberler göndermedikçe, helak etmeyiz. Çünkü Biz zalim değiliz.

Şunu iyi bilin ki, bu Kur’an’ı şeytanlar indirmedi, çünkü onların ilmi de güçleri de asla buna yetmez, zaten onlar vahyi işitmekten de men edilmişlerdir.

Ey insanlar! Sakın Allah’la beraber başkalarını Rab ve ilah edinmeyin. Dolayısıyla Allah’tan başkasından yardım talep etmeyin. Aksi takdirde azabı hak edenlerden olursunuz.

Öğüt ve uyarıları yapmaya, önce yakınlarından başla, onlardan sana karşı çıkıp uyarılardan yüz çevirenler olursa, onlara da de ki: “Ben sizi uyarmakla görevliyim, sizin yapıp ettiklerinizden ve yapmanız gerekirken de yapmadıklarınızdan sorumlu değilim.” Öğüt ve uyarılarına kulak verip, Allah’ın davetine iman edenlere de kol kanat ger.

Sen gücü sonsuz, merhameti bol olan Yüce Allah’a güvenip O’na sığın.

Şirke karşı kıyama kalktığında ve secde edenlerle birlikte olduğunda da seni gören azametli ve merhametli olan Allah’a sığın. Allah her şeyi işiten ve bilendir.

Şeytanlar, nerede Allah’a nankörlük eden, müfteri, günahı alışkanlık haline getirenler varsa, onlara musallat olur ve onları etkiler, sonra da peşlerine takar. Çünkü onlar hep şeytanlara kulak verirler, zaten onlar yalancılığı da meslek edinmiş kimselerdir.

Şairlere gelince, onlar da hem kendilerini hem de başkalarını aldatmaya yatkındırlar, çoğu zaman yapmadıklarını söyler, boş hayaller peşinden koşarlar. Onlara da bilgisiz, bilinçsiz ve cahiller uyarlar.

Ancak yaratılış sebeplerine uygun yaşamak uğrunda bütün güç ve imkânlarıyla gayret gösteren, Allah’ı sürekli hatırda tutan, zulme uğradığında hakkı savunanlar başka. Suçlu ve günahkârlıkta inatla direnen zalimler, büyük bir yıkımla nasıl alt üst edileceklerini yakında görecekler.