Münafikun Sûresi - Mustafa Çevik Meali (Ayetler Konu Bütünlüğü İçinde)

Ey Peygamber! Münafıklar sana geldiklerinde, “Biz senin gerçekten Allah’ın elçisi olduğuna şehadet ederiz” derler. Evet, Allah biliyor ki sen elbette O’nun elçisisin fakat Allah şahittir ki, münafıklar bunu söylerken gerçekten inanarak söylemiyorlar. Onlar yalancıların ta kendileridir.

Münafıklar asıl yüzlerini saklamak için yeminlerini kalkan yaparak, bir taraftan kendilerini koruma altına aldıklarına inanır, diğer taraftan da insanları Allah’ın davetine uygun yaşamaktan, sinsice saptırmanın çabası içine girerler. Onların bu tutumları gerçekten çok çirkindir.

Münafıklar iman ettiklerini söylerler, fakat davranışlarıyla içlerindeki şirk ve küfrü de ortaya koyarlar. Sanki kalplerine mühür vurulmuştur, onlar doğru ile yanlışı birbirinden ayırt edip de gerçeği kavrayamazlar.

Münafıkların dış görünüşlerine ve sözlerine baktığında, onların samimi mü’min olduklarını sanır, sözlerini dinlemeye değer bulursun. Hâlbuki onlar üzerlerine elbise giydirilmiş kütükler gibidir, dikkat edersen konuştuklarının da boş sözler olduğunu görürsün. Münafıklar hep endişe ve korku içinde yaşarlar, duydukları en küçük gürültüyü kendi aleyhlerine sanırlar. Aslında onlar, mü’minler için çok azılı düşmandırlar, onlara karşı çok dikkatli ve tedbirli olun. Allah onları kahretsin. Allah’ın daveti olan gerçek önlerine gelmişken, nasıl olup da ondan yüz çeviriyorlar?

Münafıklara, “Gelin bu davranışlarınızdan tevbe edip davet olunduğunuz doğruya yönelin ki Allah’ın elçisi de sizin için bağışlanmanızı dilesin” denildiğinde, kibirlenip, böbürlenerek başlarını çevirip giderler.

Ey Peygamber! Sen böylelerinin bağışlanmaları için dua etsen de, etmesen de fark etmez, Allah onları asla bağışlamayacak. Allah böylesi inatla yoldan çıkmaya kendilerini şartlandırmış, fasıklık ve münafıklığı hayat tarzı olarak seçmiş kimseleri asla doğru yoluna iletmez.

Medineli münafıklar da, mü’min olmayı seçen hemşerilerine şöyle diyorlardı: “Muhammed’in yanında olanlara hiçbir şeyinizi vermeyin, hiçbir şeyinizi onlarla paylaşmayın, yardım etmeyin ki dağılıp gitsinler.” Oysa göklerin ve yerin bütün hazinelerinin tek ve gerçek sahibi Allah’tır. Fakat münafıklar bunu kavramak istemiyorlar. Bu da yetmezmiş gibi mü’minlerle birlikte katıldıkları bir seferden dönerken, aralarında çıkan bir sorunu bahane ederek “Şehrimize dönünce güçlü ve şerefli olan bizler, sonradan şehrimize gelip yerleşen, güçsüz olan bu Müslüman muhacirleri şehirden sürüp çıkaracağız” diyerek, gerçek yüzlerini de ortaya koymuşlardı.

İyi bilin ki asıl şeref, güç ve kudret Allah’a, O’nun Rasûlüne ve gönülden iman etmiş olan mü’minlere aittir fakat münafıklar bu gerçeği kavramıyorlar.

Ey iman edenler! Malınız, mülkünüz, çoluk-çocuğunuz sakın sizi yaratılışınızın sebebi olan hayat nizamını yaşamaktan ve uğrunda gayret göstermekten alıkoymasın. Bu uğurda elinden gelen gayreti göstermeyenler ziyana, hüsrana uğrarlar.

Ölüm gelip çatmadan, Allah’ın size verdiği nimetlerden, yaratılış sebebiniz olan sınırlarını Allah’ın belirlediği hayatı yaşamak ve yaşatmak uğrunda harcayın, ihtiyaç sahiplerine yardım etmekten geri durmayın, aksi halde ölüm gelip çatınca, “Rabbim bana biraz daha mühlet ver de, ben de bana verdiklerini Senin razı olacağın işlerde kullanıp, salih kulların arasına gireyim” dersiniz. Fakat artık böyle demenin size hiçbir faydası olmaz. Çünkü bir kimsenin ölüm vakti gelince Allah onu ertelemez. Unutmayın ki Allah, Hesap Günü yapıp ettiklerinizin hesabını görüp, hak ettiğiniz karşılıkları verecektir.